Green Dessert Farm: een verslag

 

“Welcome to my Utopia”, was het eerste dat onze Egyptische gastheer al lachend tegen ons zei. Maar met verloop van tijd bleek er toch een hoop waarheid te zitten in deze uitspraak. Zakaria Ezz Labib is de grondlegger en drijvende kracht achter de Green Dessert Farm Association. De droom van Zakaria is om midden in de woestijn een levendig, productief mini-dorp te creeren. Niet om geld te verdienen, maar om hiermee een plek te creeren waar mensen vredig kunnen samenleven ongeacht afkomst, geloofovertuiging of verleden. Met elkaar delen en elkaar helpen zijn daarbij kernwaarden.  

De droom van Zakaria komt niet zomaar uit de lucht vallen. Als Koptische Christen uit een Egyptische dorp zag en ziet hij veel leed bij zijn mensen. Er zijn veel conflicten tussen Islamieten en Christenen in de omgeving van Minya, die hun oorzaak vinden in de kleinste dingen. Zakaria verloor hierdoor in het verleden al een broer, schoonbroer, en oom. Met al deze tragiek die het verleden van Zakaria tekend, zou het voor hem makkelijk zijn om zich als Christen af te zetten tegen alles en iedereen die met de Islam te maken heeft. Dat Zakaria dit niet doet is daarom zeer bewonderenswaardig en volgens ons bovendien een grote kracht van het project. Hij wil juist deze mindset in deze omgeving veranderen. “Boeren zijn simpele mensen”, aldus Zakaria. “Het is voor hen makkelijk zich af te zetten tegen wat vreemd is, tegen alles wat niet zoals zij zelf is”. Deze 'small mindedness' wil hij langzaam proberen om te draaien.

 

Met de Green Dessert Farm heeft Zakaria een plek gecreerd die naar dit ideaal is ingericht. Een plek waar het niet uitmaakt of je Egyptisch of Nederlands, Christen of Moslim bent. Je leeft simpelweg volgens een aantal gedeelde kernwaarden:

  • door te werken verdien je je eten en je vrijheid om op de boerderij te leven;

  • de nadruk ligt op met elkaar delen en elkaar helpen;

  • en daarmee het prijzen van degene die deze natuur heeft geschapen, welke god dat voor jou ook is.

 

Praktijk

Wat betekend dit nu voor de praktijk? De Green Dessert Farm heeft in de afgelopen 8 jaar een gebied van ongeveer 50 hectare woestijn omgetoverd tot een mini-oase, waar groente, fruit en vruchten worden verbouwd, waar vee wordt gehouden en waar 100% biologisch wordt gewerkt. Zakaria heeft meer dan voldoende kennis in huis om het landbouwdeel van de farm in goede banen te leiden. Om vooruit te komen is er echter nog steeds een investering nodig van donoren, omdat de boerderij zichzelf nog niet kan onderhouden. Zoals dit met veel idealisten het geval is, wil ook Zakaria aan de voorkant soms meer en sneller dan hij aan de achterkant kan bijbenen.

 

De GDF vervult in de droom van Zakaria ook een grote sociale functie. In de eerrste plaats voorziet het in werkgelegenheid voor een groep mensen uit de regio. Momenteel werken er al zo'n 5 vrouwen en 10 mannen op de boerderij. Daarnaast zou de farm in de toekomst ook een plek moeten worden waar groepen een week of een weekend kunnen doorbrengen. Om te leren over landbouw, duurzaamheid en over de droom van Zakaria.

 

 

Dromen

De Utopia waarmee Zakaria als grapje onze tijd op de Farm begon, kent onbewust toch een sterke kern van waarheid. Waar Zakaria het liefst al zijn tijd zou steken in zijn idealistische visie voor de toekomst, moet hij in de eerste plaats het bedrijf draaiende zien te houden. Hierbij is hij bovendien mede afhankelijk van de overheid, natuurlijke omstandigheden en financiering door externen. De harde realiteit van een boerenbedrijf in de woestijn laat soms maar weinig plek over voor idealen. Het is voor Zakaria soms moeilijk om in te zien wat hij allemaal al wél bereikt heeft. Waar het voor ons als buitenstaanders zeer indrukwekkend is om in een groene omgeving te staan die minder dan 10 jaar geleden nog woestijn was, is Zakaria alweer bezig met volgende dromen. Hij voelt zich daarbij ook nog eens verschrikkelijk verantwoordelijk. Niet alleen voor de boerderij, maar ook voor het welzijn van zijn hele dorp. Zoals hij zelf zegt: “Ieder dorp heeft maar een iemand nodig die voor een vonk zorgt. Één iemand die de rest kan inspireren. Ik hoop dat ik zo iemand ben.” In de Egyptische woestijn is het voor de idealist soms dus belangrijk om ook een beetje realist te blijven. Aan de dromen van Zakaria zal het in ieder geval niet liggen.